تمامی افکار شبانه ی پوچ و تو خالیم به روبرویم رژه می روند و هیچ هراسی از ادامه ی آنان بر تن خسته ی من نیست .

دیگر خسته ام از تکرار مکرر شعارهایی که بارها و بارها با تک تکشان خلوت کرده ام . که چقدر در این هیاهو تنهایم . که چقدر کثیفم و مبهم ! ...

آغوش بی رحم و سرد مادرم را دور می شناسم . آنقدر دور که هر آغوش غریبی را سرپناه جدید خود می دانم . سال هاست که گونه های سرخ خشکیده ام طعم بوسه های تند مادرم را از یاد برده است .

... و حالا تمامی این عقده های کودکانه بر دوش خمیده ی من سواره اند و من راه درازی در پیش رو دارم ...

چند ماهی می شه که اصلا سر نت نیومده بودم.

خیلی وقتم می شه که شعر ننوشتم که الان پستش کنم .

اما حالم خوبه . سلامتم و هنوز دارم راحت نفس می کشم .

با مشکلات می شه کنار اومد حتی اگه دور از تحمل باشه .

                                                                                        زندگیه دیگه ...

هوپو : مطمئنی خدا ساقه طلایی دوست داره؟ مطمئن نیستم دوست داشته باشه جمعشو با من بگذرونه. آخه هی سرش داد می زنم. حق دارم. حق دارم؟ اصلا ولش . حال فکر کردن ندارم. خودش می دونه. فقط امیدوارم تا حسابی دعوامون نشده خودش یه کاری بکنه.

آره می دونم خدا هم ترجیح می ده عصر جمعشو با یه فنجون قهوه ترک و 5 ، 6 تا دونه بیسکوییت ساقه طلایی بگذرونه ؛ اما اینکه با من باشه یا با یکی دیگه ... نمی دونم ! نمی دونم !
منم رو سرش داد می کشم . باهاش قهر می کنم ، حتی فحششم می دم ( از اون بدبدا !!! ) می دونمم که حق دارم ، چون من یه آدمم و اون خداست . یاد شعر شریعتی افتادم :

                      خداوندا تو می دانی که انسان بودن و ماندن

                                    در این دنیا  چه دشوار است

      چه رنجی می کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است...

منم مثل تو اصلا حال فکر کردن ندارم اما فکر می کنم خیلی نامردیه اگه خدا باهام رفیق نباشه .

                       آخه من عاشقشم !

                      دیگر برای گفتن دوستش می دارم دیر است !

 دیروز رفت برای همیشه پیش خدا ...

 و من مانده ام و دنیا دنیا طنین صدایش با خاطره ها ...

 می شود آخر بی او نفس کشید ؛ آیا ؟ ...

       چرا ؟     چرا ؟       چرا ؟

                     دیروزها کسی را دوست می داشتی

                   امروز دلتنگی ... تنهایی ...

                                     تمام عمر من به همین سادگی گذشت...

چه جور می شه به بقیه رسید وقتی دست و پات بستست ؟

آه ! خیلی وقته می خوام بدوم امّا نمی شه ؛ انگار که تو خواب می خوای بدویی و نمی شه .

انگار همه ازت زدن جلو و تو داری رو دور کند یه نوار راه می ری ...

خستم . خیلی خستم .

دلم یه مشت تنهایی می خواد و یه کیسه اشک واسه ریختن .

                                                      می دونی کجا تنهایی می فروشن ؟!!

فکر می کردم می شود در توهّم این باشی که دست خدا را گرفته ای و داری با او قرار یک فنجان چای گرم با ۳ تا بیسکویت ساقه طلایی را برای عصر یک روز جمعه در خانه ات می گذاری ؛ تا هر چه که در آرزوی رسیدنش هستی به او بگویی و او همه را برآورده کند، بی هیچ چشم داشتی . و این قول را به تو بدهد که همچنان تا آخر دنیا دوست خوبت خواهد ماند ...

می شود با خدا اینطوری دوست بود ؟!!

می دانم که اکنون ، حالا ، مثل همیشه اگر حالت را بپرسم پاسخت جز نشانی از خوبی نخواهد بود ؛ امّا می دانم که چون هر بار تنت از سوز و داغ زخم های کهنه رنجور است و بیمار ...

مهربان من ! می بینمت که چه ساده هر از گاه ، به دور از چشم مردان و نامردان به من لبخند می زنی ، خالی از هر ابهامی. آه امّا چگونه باور کنم که لبخندت شادناک است ؟

در پس هر نگاهت موجی از تلاطم شکست و وحشت مرا غرق می کند ؛ و من ، به اجبار ، بی تفاوت از کنارشان می گذرم و نگاهی حتّی به گوشه چشمی هم نمی اندازم یه ترس آنکه نامردان بفهمند ، چه می دانم از تو !

می ترسم ؛ از فردای بی فردایت ...

دستم را بگیر. تو را خواهم برد از هیاهوی این جنگل سیاه به دریایی بی کران . تو را خواهم برد با آنکه دوستش می داری و او به تو جان می دهد ...

به جایی ناکجا ؛ جایی که در آن آنچه می خواهی باشد :

                                                        عشق ، حقیقت ، صداقت

                                 این بار هم مثل هر بار ...

                                دوستش می شناسم !